Missie & Visie

0 - 20 jaar

Als 5e kind (van 6) in een streng katholiek arbeidersgezin, waarbij vader werkzaam was in de textielindustrie, was er in de naoorlogse jaren niet veel hoop op een betere positie op de arbeidsmarkt. ‘Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’, en ‘als je voor een dubbeltje (10 eurocent) geboren bent, dan wordt je nooit een kwartje (25 eurocent). Een samenleving van rangen en standen waar de leidende krachten er op uit leken om het koste wat kost ook zo te houden. De tijd dat de fabrikant tegen de pastoor zei: ‘houdt jij ze maar dom, dan houden wij ze wel arm’.

Je moest doen wat je gevraagd/opgedragen werd, actie, niet zeuren, gevoelens of wat jij wilde telden niet. Dus 2 broers naar de ambachtsschool en 2 zussen naar de huishoudschool. Tja en met Ronald, wat moeten we daar nu mee, die kan toch eigenlijk niks. Is niet handig nee. Laat hem dan maar de Mavo doen. Cijfers die er niet om logen en toegang zouden kunnen verschaffen tot een wat hogere insteek, maar doe het maar voorzichtig aan, zo luidde het devies van de schooldecaan, dat kan later altijd nog (als het er echt inzit). In dit opzicht is het wel meer dan goed gemaakt.

20 - 30 jaar

Tot mijn 22e wist ik eigenlijk niet wat ik wilde worden. De lange weg van voorbereidend onderwijs, mavo, havo, vwo en militaire dienst had mij nog niet veel wijzer gemaakt. Welke kansen bood de wereld, ik kon dit nog niet zien. Bij uitsluiting van vele mogelijkheden koos ik maar voor een studie aan de toenmalige Sociale Academie, niet te sociaal, doe dan maar de meest zakelijke richting, dus HRM. Dat heette toen nog Personeelswerk. Ik kwam in aanraking met psychologie, filosofie en een docent was antroposoof. De groep was een leergroep waar men elkaar ‘beoordeelde’, feedback noemde men dat, en de docent was ‘slechts’ de procesbegeleider.

Wij maakten dus als studenten uit wie van ons doorging of moest afhaken. Een harde leerschool. We begonnen met 27 studenten, 13 deden uiteindelijk examen. Dit lijkt nu niet meer te kunnen/mogen. We kregen wel wat theorie, maar dat was eigenlijk nagenoeg verwaarloosbaar. Voor de harde werkers onder ons een doorn in het oog, maar voor mij betekende dit veel tijd om echt te leren/lezen en te ontdekken. Gevoelens kwamen aan bod. Vertel maar welke ontwikkeling heb je doorgemaakt in hoofd, hart en handen? Laagjes weerstand in denken en gevoel werden blootgelegd. Reflectie op het eigen handelen, denken en gevoel werd een noodzakelijkheid.

Oneindige inspiratie, want dit duurt voort tot op de dag van vandaag, vond ik in de ideeën van Carl Rogers en Erich Fromm, resp. humanistisch psychotherapeut en psychoanalist/filosoof. Boeken met veelzeggende titels als ‘De stille revolutie’, ‘Mens worden’, ‘Van echtgareel tot partners‘, ‘De angst voor vrijheid’, ‘De zelfstandige mens’, ‘De gezonde samenleving’, ‘Liefhebben, een kunst, een kunde’, ‘Een kwestie van hebben of zijn’. Het zaadje werd bij mij stevig gepland. Ik wist ineens wat ik wilde worden: een echt authentiek mens.

Ik wilde mensen helpen om hetzelfde te kunnen worden. Stagelopen werd daarom natuurlijk een ontgoocheling. Niks mensen helpen, selecteren om in functies te passen, aanpassen aan/in de organisatie dus. Pas afgestudeerd kon ik het wel redden in de procedures om door te dringen tot de laatste fase, kreeg concrete aanbiedingen, maar dan bekroop me de angst mezelf te gaan verliezen wanneer ik me zou binden en werd ik alsnog afgewezen, soms bijna tegen de zin van de HR-Manager die me graag had zien komen, maar het ook niet meer door kon laten gaan. Toen was het voor mij verwarrend. Nu, vele jaren later, begrijp ik dit pas goed.

30 - 55 jaar

Een tussenjaar met werk en bezinnen op de toekomst. Psychotherapeut wilde ik worden, daar wilde ik nu echt voor gaan. Verhuizen naar Groningen op de voorwaarde van mijn partner dat we gingen trouwen. Mijn vrouw vond bij haar eerste sollicitatie een leuke baan bij de Rijksuniversiteit Groningen (zij wel). Maar weer liep het leven een beetje anders. Na 2 jaar werd een zoon geboren, de rollen werden omgedraaid, terug naar de roots en zo ontspint zich mijn loopbaan. Ik lijk daarin wel op die man van 12 ambachten en 13 ongelukken. Dat valt natuurlijk best wel mee, maar nooit helemaal precies dat zijn of doen wat ik eigenlijk wilde.

Veel ervaring opgedaan in het werken met mensen in relatie tot werk, veel bijgeschoold, cursussen en trainingen gevolgd, 2 post-hbo studies, waar je best leuk werk mee kan doen. Altijd bezig gebleven met persoonlijke ontwikkeling, via cursussen, trainingen en literatuur, vooral veel literatuur. Maar toch nooit helemaal tevreden. Bij tijd en wijle kwam en komt er dan ook een onrust in mij op waar ik gehoor aan moet geven. Een stem van binnen die vraagt om naar te luisteren, zo sterk dat het niet meer te negeren valt. Ga je nu eindelijk OP JOUW PAD lopen, zo lijkt deze stem te vragen.

55+ met een missie

In 2015 besloot ik deze geboortewens nu echt in vervulling te laten gaan. Ik ben mijn eigen bureau KERNVOUD gestart om ook jou, liefst wat eerder in je leven dan bij mij het geval is, te verbinden met jouw eigen unieke kern, jouw echte wens om te worden wie je in potentie eigenlijk al bent. Jouw leven vraagt om deze zelfverwerkelijking en zoals Goethe schreef:

wensen zijn voorgevoelens van hetgeen je in staat bent daadwerkelijk te realiseren

Ik geloof dat dit voor ieder mens mogelijk is, ook voor jou en bied je de gelegenheid om jezelf grondig te verkennen, te ontdekken en stimuleer jou in je ontwikkeling naar het door jouw gewenste doel.